آنقدر دلتنگش هستم
و آنقدر دلتنگش می مانم
که حتی پس از مرگ هم -که شاید وعده ی دیدارمان باشد-
دلتنگی من پایانی نخواهد داشت...
پس از من,دلم,جایی, گوشه ای از این دنیا,تنگ تر و تنگ تر خواهد شد...
این حرف ها حتی وقتی که دیگر دهانی ندارم زده خواهد شد...
اینجا کرمان.
جایی که برای تماس گرفتن با خانه ام نیازی به گرفتن کد شهر مورد نظر نیست.
کمی تدبیر,کمی مهربانی,کمی گرما و کمی لطافت به من بدهید تا خدایی بیافرینم...
دیگر این خدا را بر نمی تابم...
لعنت....
یکی یه خدای خوب و عادل و مهربون سراغ نداره؟
باز باران با ترانه...
باز باران با ترانه...
اصلنم مهم نیست که هوا افتابیه
باز باران با ترانه...
همیشه قبلنا اینجا که می نشستم می شد ببینمش. اون موقع ها همیشه بود. ولی چند وقته که بعضی روزا یه چند ساعتی نیست. میام نگاه می کنم می بینم نیست. صندلی چوبیش خالیه. دفعه ی اول خیلی ترسیدم. فکر کردم نکنه بره و دیگه برنگرده..نکنه گم شه.. پیره و این طرفارم خوب بلد نیست... ولی زود برگشت. صدای عصاشو شنیدم.امدم تو اتاق. دیدم نشسته رو صندلیه چوبیش. دستاشو گذاشت روی میز و زل زد تو چشام. با همون لبخند همیشگی. گفتم کجا بودی بابابزرگ؟ نگرانت شدم.. هیچی نگفت. هیچوقت هیچی نمی گه فقط لبخند میزنه.
۴شنبه ی ۲هفته پیش مامان بی خبر امد اینجا. زنگ که زد فهمیدم مامانه. می دونی,مامان به شیوه ی خاصی زنگ نمی زنه ولی میشه فهمید که مامانه. رفتم درو باز کنم چشمم افتاد دیدم بابابزرگ نیست. صداش زدم. جواب نداد. دوباره صداش زدم. دوباره جواب نداد.... تا وقتی که حسابی صداش زدم و بعدش دیگه صداش نزدم. خب مسلما اون بازم جواب نداد... مامان هنوز زنگ می زد. هرچی فکر کردم دیدم نمی تونم جواب "کجا رفته و کی رفته و چه جوری رفته و ..." های مامانو بدم. خب. درو باز نمی کنم. امدم نشستم پشت میزم که به کارام برسم. به قاب عکس خالی روبروم نگاه کردم. به صندلیه چوبیه خالی. با خودم فکر کردم:این عکس ها راستی راستی چقدر عجیبند...
مامان که رفت یک ساعت بعدش صدای عصای بابابزرگ از تو قاب عکس میومد.
امروز داشتم با گلناز حرف می زدم. می خواستم بگم "اگه من جای اون بودم..." قاطی شد,گفتم "اگه من جای من بودم...."
خب این منو به فکر واداشت! واقعا اگه من جای من بودم چه کارا می کردم؟؟
لعنت به هرچی که خراب می شه
مخصوصا وقتی دم اخر خراب می شه... لعنت!
Happy Your BirthDay To Me